Καταφύγιο Αδέσποτων Ζώων Συντροφιάς Δήμου Αλεξανδρούπολης

11/10/2026

Οφείλω, πάντως, να ομολογήσω ότι κάποιοι έχετε πραγματικά μεγάλη φαντασία…

Μόνο που η πραγματικότητα, δυστυχώς, δεν χρειάζεται φαντασία για να γίνει σκληρή. Είναι ήδη αρκετά σκληρή από μόνη της.

Μόλις είχαμε επιστρέψει από την περισυλλογή ενός σκύλου που είχε χτυπηθεί σε τροχαίο, έξω από το ξενοδοχείο «Νεφέλη». Ένα ακόμη ζώο που έπρεπε να μεταφερθεί για περίθαλψη και να σταθεροποιηθεί, με την αγωνία να προλάβουμε τον χρόνο και να του δώσουμε μια ευκαιρία να ζήσει.

Και πριν καλά καλά πάρουμε ανάσα, ήρθε το επόμενο περιστατικό.

Μία κάτοικος της περιοχής εντόπισε ένα κουτάβι ούτε δύο μηνών. Ένα πλάσμα που μόλις είχε αρχίσει να γνωρίζει τον κόσμο, εγκαταλελειμμένο μέσα σε ένα σεντόνι, στο σκοτάδι, ανάμεσα σε ξερόχορτα και κλαδιά. Μικρό, ανυπεράσπιστο, εκτεθειμένο σε κάθε κίνδυνο, χωρίς τη μητέρα του, χωρίς προστασία, χωρίς κανέναν να το υπερασπιστεί.

Και σαν να μην έφτανε η εγκατάλειψη, το κουταβάκι δέχτηκε επίθεση από αδέσποτα σκυλιά της περιοχής. Ευτυχώς, απέφυγε τα σοβαρά τραύματα. Θα μπορούσε, όμως, να είχε εξελιχθεί σε μια ακόμη τραγωδία.

Κοιτάξτε καλά τη φωτογραφία. Δεν είναι μια ιστορία που επινοήσαμε. Δεν είναι μια υπερβολή για να προκαλέσουμε συγκίνηση. Είναι ένα πραγματικό περιστατικό. Ένα κουτάβι που κάποιος άφησε πίσω του, σαν να ήταν ένα άχρηστο αντικείμενο. Σαν να μην αισθάνεται. Σαν να μην πονάει. Σαν να μην έχει δικαίωμα στη ζωή.

Και το πιο πικρό; Ότι πίσω από πολλές από αυτές τις τραγωδίες βρίσκεται ο ίδιος ο άνθρωπος. Εκείνος που εγκαταλείπει, που αδιαφορεί, που μεταθέτει τις ευθύνες του στους άλλους και ύστερα έχει την απαίτηση να είναι όλα λυμένα.

Γιατί κάθε φορά που σηκώνουμε ένα τραυματισμένο ζώο από την άσφαλτο, κάθε φορά που βρίσκουμε ένα κουτάβι πεταμένο στο σκοτάδι, κάθε φορά που προσπαθούμε να σώσουμε μια ζωή, δεν έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με τις φαντασιώσεις κανενός.
Έχουμε μόνο μία σκέψη: να προλάβουμε.
Να προλάβουμε πριν χαθεί άλλη μια ζωή. Πριν ένα μικρό πλάσμα πληρώσει με τον πόνο του την ανθρώπινη ανευθυνότητα. Πριν να είναι πολύ αργά.

Γιατί αυτό το κουτάβι δεν επέλεξε να βρεθεί εκεί. Δεν επέλεξε την εγκατάλειψη. Δεν επέλεξε τον φόβο ούτε τον κίνδυνο.
Κάποιος, όμως, επέλεξε να το αφήσει.

Γιατί εκείνα δεν έχουν φωνή για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.
Έχουν μόνο εμάς.

10/10/2026

Αυτος ο κουκλος μονο συμπεριφορα αδεσποτου δεν εχει..ειναι ομως πλεον ακομη ενα παρατημενο ζωακι στο κεντρο της πολης μας. Ο Αλεξ !!!
■ Περισυλλογη
● Στειρωση
■ Εμβολιο
● Ελεγχος ασθενειων
■ Ηλεκτρ.σημανση/καταχωρηση
Ο σκυλακος ειναι ετοιμος για υιοθεσια.
Ανοιξτε του μια αγκαλια πριν την δυσκολη στιγμη της επανενταξης του στο δρομο.

07/10/2026

Ένα κουτάβι μόλις 6 μηνών στο Αρδάνιο βρέθηκε μόνο του, ταλαιπωρημένο και σε πολύ κακή κατάσταση, με έντονα δερματικά προβλήματα και ψώρα. Ένα τόσο μικρό πλάσμα, που αντί να γνωρίζει παιχνίδι και χάδια, γνώρισε την εγκατάλειψη και την ταλαιπωρία.

Τώρα χρειάζεται άμεσα φροντίδα, θεραπεία και ασφάλεια. Χρειάζεται έναν άνθρωπο να του δώσει αυτό που του στέρησε η ζωή μέχρι σήμερα: αγάπη, προστασία και μια πραγματική δεύτερη ευκαιρία. ❤️🐾

05/10/2026

Το Λιζάκι είναι μια μεγαλόκοπελα που η ζωή δεν της χαρίστηκε.
Δύο φορές έχασε τους ανθρώπους που την είχαν κάνει οικογένειά της από ασθένεια. Κι έτσι, στα γεράματά της, βρέθηκε να γίνεται… μετανάστης. Να αφήνει πίσω της όσα γνώριζε και να ξεκινά ξανά, σε έναν καινούργιο τόπο.

Ευτυχώς, η ζωή τής χαμογέλασε για τρίτη φορά. Βρήκε το νέο της σπίτι, τη νέα της οικογένεια και μια δεύτερη ευκαιρία να νιώσει ξανά ασφάλεια και αγάπη.

Και χθες έζησε κάτι πρωτόγνωρο.
Την ημέρα που τιμάται ο Άγιος Φραγκίσκος της Ασίζης, ο άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στην αγάπη και τον σεβασμό προς κάθε πλάσμα, το Λιζάκι δέχτηκε την ευλογία του.

Ήσυχη και συγκινημένη, με τον δικό της τρόπο, συμμετείχε σε μια παράδοση της νέας της πατρίδας. Με σεβασμό στα ήθη και τα έθιμά της, δέχτηκε τις ευχές και την ευλογία.
Γιατί ποτέ δεν είναι αργά για μια καινούργια αρχή.

Ούτε για ένα ηλικιωμένο σκυλί που κάποτε έχασε τα πάντα να βρει, τελικά, έναν τόπο που μπορεί να αποκαλεί «σπίτι».

04/10/2026

Όταν βλέπεις την ελπίδα του αύριο στα μάτια των παιδιών… η καρδιά σου γεμίζει συγκίνηση. ❤️🐾

Η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων και η πρόσκληση από το 1ο και το 18ο Νηπιαγωγείο μας χάρισαν μια υπέροχη εμπειρία.

Η Κατρίν έγινε για λίγο η καλύτερη φίλη των παιδιών. Έπαιξε μαζί τους, δέχτηκε αμέτρητα χάδια και εκείνα την τάισαν λιχουδιές με ενθουσιασμό και αγάπη. 🐶❤️

Μέσα στα χαμόγελα και στα μικρά τους χεράκια είδαμε κάτι πολύ μεγαλύτερο: την ελπίδα για έναν κόσμο όπου κάθε ζώο θα αντιμετωπίζεται με σεβασμό, φροντίδα και αγάπη.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στα δύο Νηπιαγωγεία για την όμορφη πρόσκληση.

Γιατί ένα παιδί που μαθαίνει να αγαπά ένα ζώο, αύριο θα γίνει ένας άνθρωπος που θα αγαπά τη ζωή. 🐾

03/10/2026

30/09/2026

Ήταν 15 Σεπτεμβρίου, νωρίς το πρωί, όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Μια εθελόντρια μάς ενημέρωσε πως ένας μεγαλόσωμος σκύλος βρισκόταν μπροστά στο σπίτι της και έδινε μάχη για τη ζωή του.

Ξεκινήσαμε αμέσως. Όμως, δεν ήμασταν προετοιμασμένοι γι’ αυτό που θα αντιμετωπίζαμε.

Ένας πραγματικός γίγαντας, τουλάχιστον 50 κιλών, πεσμένος στην άκρη του δρόμου, ανήμπορος να σηκωθεί, να αργοσβήνει. Και τότε αντικρίσαμε κάτι που δύσκολα περιγράφεται με λόγια. Εκατοντάδες σκουλήκια είχαν κατακλύσει το σώμα του. Τον έτρωγαν ζωντανό. Έβγαιναν από παντού, κινούνταν ασταμάτητα πάνω του, ενώ στο κεφάλι η κατάσταση ήταν εφιαλτική. Το ζώο είχε κυριολεκτικά παραδοθεί σε μια αργή, βασανιστική καταστροφή.

Δεν υπήρχε χρόνος για σκέψη. Μόνο για δράση. Τον περισυλλέξαμε και τον μεταφέραμε άμεσα στο ΚΑΖ, γνωρίζοντας πως κάθε λεπτό που περνούσε μπορούσε να είναι το τελευταίο του.

Οι δύο πρώτες ημέρες ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Οι ελπίδες ήταν ελάχιστες. Η πρώτη και πιο επείγουσα μάχη ήταν να απομακρύνουμε τα σκουλήκια που εμφανίζονταν παντού, ξανά και ξανά. Κάθε μέρα ήταν ένας αγώνας. Κάθε ώρα μετρούσε.

Και μέσα σε όλη αυτή τη δύσκολη κατάσταση, υπήρχε κάτι που μας έδινε δύναμη: ο ίδιος ο ασθενής. Ήταν εξαιρετικά συνεργάσιμος. Ακόμη και όταν ερχόταν η ώρα της ενυδάτωσης, άπλωνε ήρεμα το πόδι του μέσα στο κλουβί, σαν να καταλάβαινε πως προσπαθούσαμε να τον βοηθήσουμε.

Όσοι έχουν κάνει νοσηλείες σε καταφύγιο μπορούν να καταλάβουν πόσο δύσκολη είναι αυτή η διαδικασία. Δεν υπάρχει μόνο η ιατρική φροντίδα. Υπάρχουν οι αμέτρητες ώρες, η καθαριότητα, οι θεραπείες, η αγωνία, η εξάντληση. Υπομονή. Επιμονή. Και ξανά από την αρχή.

Μια εβδομάδα αργότερα, σηκώθηκε. Σιγά-σιγά άρχισε να τρώει. Και μέρα με τη μέρα, η εικόνα του άλλαζε.

Σήμερα στέκει όρθιος. Περήφανος. Δυνατός. Ζωντανός.
Και το πιο συγκινητικό;
Δεν ζητά τίποτα άλλο.
Ζητά χάδια. Πολλά χάδια.

28/09/2026

Σε συνέχεια χθεσινής ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχετικά με ένα λυκόσκυλο με καρκινικούς όγκους που περιφερόταν στην περιοχή της οδού Τούντζας, τις πρωινές ώρες, παρουσία αστυνομικών του Α.Τ. Αλεξανδρούπολης, πραγματοποιήθηκε η περισυλλογή του.
Κατά τον έλεγχο διαπιστώθηκε ότι έφερε microchip και ότι πρόκειται για δεσποζόμενο ζώο.
Προτεραιότητα ήταν η κατάσταση της υγείας του. Μεταφέρθηκε άμεσα στο κτηνιατρείο που συνεργάζεται με τον Δήμο, προκειμένου να εξεταστεί και να γίνει μια πρώτη προσπάθεια σταθεροποίησής του.
Η εικόνα του είναι ιδιαίτερα επιβαρυμένη. Αυτή τη στιγμή καταβάλλεται κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να ανακουφιστεί από τον πόνο και την ταλαιπωρία και να λάβει την περίθαλψη που χρειάζεται.
Παράλληλα, ακολουθήθηκαν οι προβλεπόμενες διαδικασίες από τις αρμόδιες αρχές, σχηματίστηκε δικογραφία, επιβλήθηκε διοικητικό πρόστιμο και ορίστηκε δικάσιμος.

27/09/2026

Εχει εντοπιστει,σας ευχαριστουμε