24/05/2026
Οι ταξιτζήδες γυρίζουν την πλάτη στον Μητσοτάκη
Άρθρο του ΘΥΜΙΟΥ ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ στην Εφημερίδα Δημοκρατία
Δεν είναι υπερβολή.
Δεν είναι επικοινωνιακή εκτίμηση. Είναι μια σιωπηρή ρήξη.
Μια κοινωνική μετατόπιση, όπου υπουργοί και βουλευτές αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων.
Και αυτή η χώρα δεν αντέχει άλλο να πορεύεται με ρηχούς πολιτικούς που φωνάζουν.
Δεν είναι το πρόβλημα ο πολιτικός αντίπαλος.
Είναι η ανικανότητά τους να κυβερνήσουν με σχέδιο και σοβαρότητα.
Μια κοινωνία που με μαθηματική ακρίβεια απομακρύνεται από κάθε έννοια κοινωνικού κράτους.
1. Ακρίβεια που διαλύει τα νοικοκυριά
Η καθημερινότητα έχει γίνει μάχη. Τρόφιμα, ενέργεια, στέγη – όλα ανεβαίνουν, εκτός από το εισόδημα. Τα μέτρα θυμίζουν «ασπιρίνες» σε βαριά ασθένεια.
2. Μισθοί που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά
Η περίφημη «ανάπτυξη» δεν φαίνεται πουθενά στη ζωή των εργαζομένων.
Οι αυξήσεις εξαφανίζονται πριν καν γίνουν αισθητές.
3. Νέοι σε φυγή – μια χώρα χωρίς μέλλον
Το brain drain συνεχίζεται αμείωτο. Οι νέοι δεν πιστεύουν πια σε υποσχέσεις. Φεύγουν γιατί δεν βλέπουν προοπτική.
4. ΕΣΥ στα όρια της κατάρρευσης
Νοσοκομεία χωρίς προσωπικό, πολίτες σε αναμονή, γιατροί εξαντλημένοι.
Η εικόνα δεν κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις.
5. Εκπαίδευση σε διαρκή ένταση
Αντί για σχέδιο, συγκρούσεις.
Αντί για συναίνεση, επιβολή.
Η παιδεία γίνεται πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης χωρίς ουσία.
6. Σκάνδαλο υποκλοπών – η σκιά που παραμένει
Η υπόθεση των παρακολουθήσεων δεν ξεχάστηκε από τους πολίτες. Αντίθετα, κρίνεται ως μια πρωτοφανής οπισθοδρόμηση στη δημοκρατία και τους θεσμούς.
7. Αδιαφάνεια και κακή διαχείριση πόρων
Απευθείας αναθέσεις, σπατάλες και δημόσιο χρήμα, υποθέσεις που δημιουργούν αίσθημα ατιμωρησίας. Ακόμη κι όταν δεν αποδεικνύονται όλα, η εικόνα έχει πληγεί.
8. Κράτος που εμφανίζεται μόνο μετά την καταστροφή
Πυρκαγιές, πλημμύρες, ανθρώπινες απώλειες.
Κάθε φορά η ίδια εικόνα: καθυστερήσεις, ευθύνες που μετατίθενται και πολίτες που νιώθουν μόνοι.
9. Φορολογική πίεση χωρίς ανταπόδοση
Οι πολίτες πληρώνουν και πληρώνουν ακριβά.
Αλλά οι υπηρεσίες που λαμβάνουν δεν ανταποκρίνονται.
Η αίσθηση αδικίας γίνεται οργή.
10. Αλαζονεία και πολιτική αποξένωση
Ίσως ο πιο επικίνδυνος παράγοντας. Μια εξουσία που δείχνει να μην ακούει, να μην κατανοεί, να μην παραδέχεται λάθη.
Και μια κοινωνία που δεν συγχωρεί.
Το συμπέρασμα δεν χρειάζεται περιττά επιχειρήματα:
Η κυβέρνηση δεν φθείρεται απλώς – απονομιμοποιείται στα μάτια ενός αυξανόμενου τμήματος της κοινωνίας.
Όταν η καθημερινότητα συνδέεται και τα σκάνδαλα βαραίνουν το πολιτικό κλίμα, καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν αρκεί.
Και εδώ ακριβώς τίθεται το κρίσιμο ερώτημα.
Τι ακολουθεί;
Η χώρα δείχνει να έχει μπει σε παρατεταμένη περίοδο πολιτικής φθοράς χωρίς διέξοδο.
Η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως την ίδια την κυβέρνηση και το κυβερνών κόμμα.
Αν υπάρχει πραγματική βούληση να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη, τότε απαιτούνται γενναίες αποφάσεις – όχι ημίμετρα.
Αλλαγή προσώπων, ουσιαστική ανανέωση και απομάκρυνση όσων έχουν ταυτιστεί με αποτυχίες και σκιές είναι το ελάχιστο πρώτο βήμα. Όχι ως επικοινωνιακή κίνηση, αλλά ως σαφές μήνυμα ότι κάτι αλλάζει στην πράξη.
Ωστόσο, ακόμη και αυτό ίσως δεν αρκεί, κύριε Μητσοτάκη.
Όταν η απόσταση μεταξύ κοινωνίας και εξουσίας γίνεται τόσο βαθιά, η τελική λύση σε μια δημοκρατία είναι μία, η προσφυγή στην λαϊκή ετυμηγορία.
Καθαρές λύσεις, καθαρές εντολές. Εκλογές τώρα, ώστε να αποφασίσουν οι πολίτες αν αυτή η πορεία πρέπει να συνεχιστεί ή να αλλάξει.
Γιατί στο τέλος της ημέρας η δημοκρατία δεν λειτουργεί με ανοχή – λειτουργεί με εντολή.
Και όταν αυτή η εντολή αμφισβητείται, η κάλπη δεν είναι επιλογή. Είναι αναγκαιότητα.
*Πρόεδρος του ΣΑΤΑ
