decyzją władz miejskich Szczecinka przy ówczesnym Przedsiębiorstwie Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej uruchomiono komunikację miejską. Obsługiwały ją 2 autobusy marki Star 50 i prowadziła ona wzdłuż miasta - od dworca PKP do Placu Wolności. Zaplecze warsztatowe składało się z jednego pomieszczenia - garażu przy ul. Warunki pracy były iście spartańskie, nie było mowy o spełnieniu warunków pracy
w pełnym tego słowa znaczeniu. Zatrudnionych było 6 osób: 2 kierowców, 2 mechaników, 2 konduktorki. Warunki pracy były bardzo trudne, a mimo to autobusy kursowały przewożąc rocznie około 10 tys. przybyły kolejne trzy autobusy Star 50 a zajezdnię przeniesiono do zaadaptowanych do tego celu pomieszczeń magazynu buraków cukrowych przy ul. W dalszym ciągu autobusy jeździły w obrębie jednej centralnej linii objeżdżającej miasto, a przejazdy koncentrowały się obok uruchamianych zakładów pracy, instytucji, szkół, itp. W miarę rozwoju urbanistycznego miasta rozwijała się także komunikacja miejska. Przybywało autobusów. W latach 60-tych eksploatowano nowoczesne, jak na ówczesne czasy, autobusy marki San H-27 i San H-100. Rosnące potrzeby przewozowe wymusiły uruchomienie 3 następnych linii. W latach 70-tych nastąpił znaczny rozwój miasta i wynikające z tego rosnące potrzeby przewozu ludzi wymusiły dalszy rozwój zakładu. Od 1975 r. zaczęto eksploatować nowocześniejsze autobusy marki Autosan H9-35 i firma posiadała już 19 pojazdów zatrudniając 60 osób. W 1978 r. decyzję władz wojewódzkich utworzono Wojewódzkie Przedsiębiorstwo Komunikacji Miejskiej w Koszalinie, w którego skład wszedł Zakład Komunikacji Miejskiej w Szczecinku. Zmiana ta wpłynęła korzystnie na stan firmy. W tym czasie nastąpił największy rozwój miasta w zakresie jego urbanizacji - powstało Osiedle Zachód. W rejonie ulicy Pilskiej rozwinęła się mocno dzielnica przemysłowa. Wywołało to radykalne zmiany w organizacji przewozu mieszkańców przemieszczających się pomiędzy miejscami pracy i zamieszkania. W roku 1986 firma posiadała 31 autobusów, w tym 3 Jelcze PR110M i trzy Jelcze M-11, na ten czas nowoczesne. Funkcjonowało już 11 linii i zatrudnionych było 65 osób. Zaplecze techniczne stało się jednak niewystarczające w stosunku do potrzeb. Warsztat posiadał 4 krótkie kanały obsługowo-naprawcze, plac manewrowy był mały a część autobusów z konieczności zaparkowana była na ogrodzonym odcinku ulicy Przemysłowej. Warunki socjalne pracowników były bardzo trudne, wyposażenie zaplecza technicznego - bardziej niż skromne. W 1986 r. podjęto zbawienną dla zakładu i miasta decyzję o budowie przy ulicy Cieślaka nowej zajezdni wraz z całym zapleczem technicznym i w marcu 1990 r. oddano ją do użytku. Z dniem 1 stycznia 1992 r. zakład nasz został poddany najcięższej próbie w całej jego historii. Po raz pierwszy stał się niezależnym podmiotem gospodarczym w formie organizacyjnej spółki prawa handlowego. Tak zdecydowały władze miasta, które dla zaspokojenia potrzeb miejskiej komunikacji zbiorowej powołały firmę nadając jej nazwę w obecnym brzmieniu. Było to wyzwanie niezwykle odważne i ambitne bioršc pod uwagę uwarunkowania, w jakich przyszło rozpoczynać samodzielną działalność. Realia były następujące: roczny - wg stanu za rok 1991 deficyt środków finansowych był na poziomie około 45 % kosztów funkcjonowania, wyeksploatowany tabor przewozowy, olbrzymie niedostatki w wyposażeniu zaplecza technicznego, zdewastowana sieć przystanków
Wspomnieć należy, że Szczecinek był trzecim miastem w kraju, po Krakowie i Augustowie, gdzie samorząd zdecydował się na formę organizacyjną spółki prawa handlowego i pierwszym kraju, gdzie spółka miała jednozakładową i wyjątkowo klarowną organizację wewnętrzną. Z tego też powodu, już od 1993 roku, Szczecinek przez wiele lat był miastem, do którego zjeżdżały delegacje zarządów i przewodników innych miast aby czerpać wzorce rozwiązań prawnych, organizacyjnych i gospodarczych. Od tego czasu, spółka zaczęła zmieniać swój obraz i zakres wykonywanych zadań. I tak rozpoczęto od handlu detalicznego częściami samochodowymi. Potem podjęto się wykonywania przewozów turystycznych w kraju i za granicę. Następną była publiczna Stację Kontroli Pojazdów. Największym było podjęcie się sprzedaży i serwisowania samochodów osobowych marki Daewoo a od jesieni 2002 - samochodów marki Fiat. Działania takie umożliwiała pełna autonomia zarządu spółki do prowadzenia działalności gospodarczej i wsparcie Zarządu Miasta. Skutkiem tego, rozwój firmy w obsłudze przewozów rozkładowych doprowadził do wymiany taboru - najpierw na używane marki DAB i VOLVO a następnie najnowocześniejsze, niskopodłogowe fabrycznie nowe autobusy MAN NL 222 i 223, wprowadzając do miasta pojazdy o najwyższych parametrach eksploatacyjnych, przyjaznych pasażerom i środowisku. Działania takie w ciągu kilku lat zmieniły wizerunek firmy, która z typowego przewodnika przeobraziła się w firmę branży motoryzacyjnej liczącej się nie tylko na rynku lokalnym.
